ปี ค.ศ.120
กองพันที่ 9 แห่งอาณาจักรโรมัน
ได้ยาตราทัพเข้าสู่ดินแดนของบริเทนเหนือ ซึ่งยังไม่ถูกพิชิต
ไม่มีใครได้พบเห็นพวกเขาอีกเลย
ทหาร 5,000 นายหายไป พร้อมกับสัญลักษณ์ล้ำค่าของพวกเขา
~ฝ่าหมื่นตาย~
ด้วยอับอายจากการสูญเสีย
จักรพรรดิ์เฮเดียล
มีบัญชาให้ก่อสร้างกำแพง
เพื่อตัดขาดตอนเหนือของบริเทนตลอดกาล
กำแพงของเฮเดียล คือจุดสิ้นสุดของโลกอันเป็นที่รู้จัก
มาร์คัส ฟราเวียส อะคีล่า
ทัพหน้ากองพันที่4 แห่งกอล กองพันที่2
มารับช่วงบัญชาการต่อ
ลูโตเลียส ดูซิลลัส ซาริเนเตอร์ รักษาการนายกองอาวุโส
- ท่านผู้บัญชาการอยู่ไหน? - ไปเมื่อเช้าแล้วขอรับ
รีบเหมือนกลัวว่าจะไม่ได้ไป
บัญชีรายชื่อทหาร พร้อมด้วยกุญแจหีบเงินเบี้ยเลี้ยง
- คนคุมจ่ายล่ะไปไหน? - เราเป็นกองร้อยเล็กๆ
หน้าที่นี้ก็เลยต้องเป็นของท่าน
ท่านก็คงเห็นแล้วว่าเรา
มีปัญหาเรื่องห้องถ่ายทุกข์
แต่ตอนนี้มีคนกำลังจัดการอยู่
- แต่ก็ยังไม่เรียบร้อยใช่ไหม - ก็ยังครับ
- ครั้งแรกที่ท่านมารับบัญชาการใช่ไหม? - ใช่แล้ว
ทำไมท่านจึงเลือกมาที่นี่?
ตระกูลท่านเส้นสายดีนี่ ข้าว่า
ก็ไม่มีอะไร
เพราะมันทรุดโทรมมากแล้ว เราควรซ่อมแซมเสียที
ควรจะลงมือกันได้แล้วนะ
ขอรับ ท่าน
- เร็ว! - เร็ว ไปๆ!
เข้าแถว ให้เป็นระเบียบ!
ท่านผู้บัญชาการคนใหม่ มาร์คัส ฟราเวียส อะคีล่า!
เด็กหนุ่มนายใหม่ของเราไปไหนซะล่ะ?
กำลังรื้อตำราออกจากหีบมั้ง
จำคำข้าไว้ มาร์คัส ฟราเวียส อะคีล่า ตัวมลทิน
เจ้าก็รู้ดีว่าพ่อเขาคือใคร
คนทำอินทรีกองพันที่9 ที่สูญหาย
ไหนจะทหารอีก 5000 นาย
ท่าทางจะตัดสินใจบ้าไปหน่อย
ได้ยินว่า เขาขอมาที่นี่
- แดนกันดารที่นี่นะ - ใช่
เชื่อข้าเหอะ ข้าเข้าร่วมกองทัพอินทรีมา 23 ปี
เห็นลางร้ายเมื่อไหร่ ข้าจะบอก
เด็กหนุ่มนั่นคือลางร้าย
มิทรารัส เทพแห่งแสงสว่าง
โปรดช่วยข้า โอ บิดาแห่งบรรพบุรุษ
ให้ข้าเป็นผู้นำที่ดี
อย่าให้กองร้อยของข้าเสื่อมเสียศักดิ์ศรี
ให้ข้ากู้เกียรติศักดิ์ศรีของวงศ์ตระกูลได้สำเร็จด้วยเถอะ
จำไว้ ขุดให้ลึกๆ หน่อยนะ
ชีวิตของพวกเจ้า ขึ้นอยู่กับมัน จำไว้
ฝึกฝีมือไว้ให้พร้อมศึก!
ข้าพึ่งรู้ข่าวว่าคนส่งเสบียงยังมาไม่ถึง
ข้าอยากให้เจ้า ส่งคนลาดตระเวนไปดูลาดเลา
อย่ากังวลไปเลย ท่าน เช้าวันเดียว คือเรื่องธรรมดา
- แต่ข้าวิตก - ส่งคนตระเวนไป
ข้าว่าท่านกังวลมากเกินไป
ข่าวว่า มีข้าศึก อยู่ตามหมู่บ้าน
เป็นข้าจะไม่ส่งคนตระเวนไปแน่
แต่ทหารเราต้องมีเสบียงกินกัน
กองตระเวน หน้าเดิน!
ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา
- เวบูล รูโตเรียส - ขอรับ ท่าน
- เจ้าได้ยินมั้ย? - ขอรับ?
ขอให้ พวกลาดตระเวนปลอดภัยด้วยเถอะ
ข้าปลุกเจ้าขึ้นมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ
ท่านได้ยิน เสียงอะไร?
ข้าได้ยินเสียงวัวควาย
นั่นด้วย ได้ยินเสียงมั้ย?
มืดจริงๆ เลย
สั่งพวกทหารของเราให้เตรียมพร้อมไว้ด้วย
คล้ายๆ เสียงวัวควาย พวกเขาคงหงุดหงิด
หงุดหงิดก็ยังดีกว่าตายมาก
เรียกพวกเขาให้เตรียมตัวไว้
- ต้องเงียบๆเข้าไว้ - ขอรับ
ตื่นๆ ตื่นเถอะน่า
ไอ้หมวกบ้า บาดหูข้า
เร็วๆ ประจำที่ตั้ง
เอาคบไฟมา!
ประจำตำแหน่งไว้!
ต้านมันไว้!
- ท่านครับ - เยี่ยมมาก ครับ
- อืม
สู่สุขติเถิดนะ พี่น้องข้า
ไม่งั้นคงตาย กันเยอะกว่านี้แน่ เลยขอรับ
มีวี่แววคนลาดตระเวนมั้ย?
ท่านครับ!
วันนี้เทพเจ้าของเราจะนำชัยชนะมาให้เรา
คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้เจ้าสายพันธุ์ปีศาจ
พวกเจ้าปล้นดินแดนของเรา
พวกเจ้าเข่นฆ่าบุตรของเรา
พวกเจ้าย่ำยีบุตรสาวของเรา
ข้าขอสาปแช่งเจ้า...
เจ้าคนชั่ว
ตาย!!!
ข้าจะไม่ให้พวกเขาตายอีก
รวมกำลังพลมา 50 นาย ให้ไปรอคำสั่งที่ประตู
ท่าน ให้ข้านำพวกเขาเถอะ
ข้าตัดสินใจพลาด ที่ส่งคนลาดตระเวนออกไป
ข้ามีหน้าที่ต้องนำพวกเค้ากลับมา สั่งรวมกำลังไพร่พลเดี๋ยวนี้
จัดแถวเรียงหนึ่ง เร็วเข้า!
เตรียมตัวทำศึก แถวตอนเรียงห้า!
มิทรารัส เทพแห่งแสงสว่าง
โปรดอย่านำความโชคร้าย มาสู่กองร้อยของข้า
มิทรารัส เทพแห่งบรรพบุรุษ
โปรดรับเครื่องสังเวย เพื่อไม่ให้นำความโชคร้ายมาสู่ทหารของข้า
รอฟังคำสั่งข้า
ตั้งแนวกระดองเต่า!
เตรียมพร้อม!
เปิดประตูได้!
เดินให้ไว บุก!
เตรียมพร้อม
บุก!
หน้าเดิน! บุกไปข้างหน้า!
บุกไปข้างหน้า!
ตั้งแถวแนวป้องกัน ไปด้านหน้า!
ตั้งวงล้อมไว้!
รวมกันไว้!
ตีวงล้อมไว้!
เร็ว ตัดเชือกเร็วเข้า!
ตั้งวงรวมกันไว้!
รวมกันไว้!! เร็ว!
รวมกันไว้!!
ถอย!
บุก!
ท่านพ่อ ท่านอยู่ที่ไหน?
ท่านพ่อ
พักซะ นอนนิ่งๆ นะท่าน
นี่ที่ไหนเนี่ย?
เจ้าอยู่ในบริเทน คัลลิวาร์
คัลลิวาร์?
มาคัส หมอที่ป้อมให้ย้ายเจ้ามาอยู่ที่นี่
มาไกล 600 ไมล์ ด้วยเกวียนเทียมลา
บาดแผลขนาดนี้ ดีที่เจ้าไม่ตาย
ข้าคืออาเจ้า ญาติพ่อข้างเจ้า อะคิโล
นี่ไม่ใช่ที่เหมาะสำหรับการพูดคุย
ยังไงเจ้าก็รอด ยังมีเวลาทำความคุ้นเคยกันถมเถไป
นอนนิ่งๆ เถิดท่าน คนเจ็บต้องได้พัก
หวังว่ายาที่ให้เจ้ากิน คงทำให้เจ้าหายนะ
กลิ่นมันฉุนเหมือนกลิ่น ผายลมเปี๊ยบเลย
ไพร่พลของข้าเป็นไงบ้าง
พวกเขาเป็นยังไงบ้าง?
พวกเขาปลอดภัย
น่าจะขอบใจเจ้า
นอนซะท่าน
มาร์คัส
เจ้ามีแขกมาเยี่ยม
- รูโทรเรียส - ท่าน
ไพร่พลพากันถามถึงท่าน
พวกเขาเป็นยังไงกันบ้าง?
ทุกคนอยากทราบ ทุกข์สุขของท่าน
มีข่าวมาฝากหลานข้าหรือป่าว?
มี ขออภัย
พวกเราได้รับข่าวจากทางโรม
พวกเรารักษาป้อมปราการไว้ได้
กองร้อยที่4 แห่งกอลล์
จึงได้รับรางวัล
จากนี้ไปพวกเขาจะมีพวงหรีดบนสัญลักษณ์กองร้อย
บอกทุกคนว่าข้าภูมิใจในตัวเขามาก
ไม่เป็นไร ขอรับ
พวกเขามอบสิ่งนี้ เป็นรางวัลความกล้า อันโดนเด่นให้กับท่าน
ทำให้ปลดประจำการอย่างสมเกียรติ
ที่ท่านบาดเจ็บหนัก
คำสดุดีคือเกียรติศักดิ์และสัจจะ
เกียรติและสัจจะยังงั้นหรอ
ขอข้าเป็นคนแรกที่แสดงความยินดีได้ไหม
เจ้าดีเหลือเกิน ที่อุตส่าห์มาตั้งไกล
ท่าน
ขอบใจ โรตูเรียส
สเตฟานนอส ปล่อยเขา
อาการนั่น รักษาไม่ได้หรอก
หาที่นั่งดูเล่น
เบา
เบาๆ
สนุกแน่
พ่อข้าเป็นคนยังไงเหรอ?
พ่อเจ้าน่ะเหรอ
พ่อเจ้ามีเลือดโรมัน เข้มเต็มตัว
คือทุกอย่าง เหมือนเจ้านั่นล่ะ?
ทำสัญลักษณ์หายมีเลือดโรมันเต็มตัวยังงั้นเหรอ
อินทรีหายไปยังไงไม่มีใครรู้
แต่พ่อเจ้าปกป้องสุดชีวิต
เขาก็ตายอย่างไว้เกียรติ
นั่นก็แค่ปลอบใจตัวเอง แต่ถ้าไม่ใช่แบบนั้นล่ะ?
หา?
ถ้าเขาขี้ขลาดแล้วเผ่นหนีไปล่ะ?
นี่คือการต่อสู้กับทาส!
นั่นคือทาส
นักสู้ สู้กับทาสเป็นการต่อสู้ที่ไม่ยุติธรรมสักครั้ง ไม่เคยเลย!
มา สู้กัน เข้ามา!
สู้เขา
เขามอบความตายให้ตัวเองแล้ว
เอาเลย สู้ๆ!
ดูมันสิ เจ้าดูนั่น
สู้มัน!
- เข้ามาสิไอ้หนู! - สู้มัน! สู้!
เอาซะทีสิ สู้มัน!
เริ่มซะที สู้มัน!
เอาเลย สู้!
ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!
ฆ่ามัน ฆ่ามัน!
ฆ่ามัน!
ไม่ฆ่า ไม่ฆ่า
ไว้ชีวิตเค้า
ทุกคน ชูนิ้วโป้ง ขึ้นสิ!
เร็วสิทุกๆคน เจ้าพวกโง่ ไม่ฆ่า! ทุกๆคนไม่ฆ่า!
- ฆ่า ฆ่า - ให้อยู่!
- ชูนิ้วโป้ง ขึ้นสิ! - ชูนิ้วโป้ง ขึ้นสิ!
- ไม่ฆ่า! - เร็วสิ เจ้าพวกโง่!
ชูนิ้วโป้ง ขึ้นสิ!
ไม่ฆ่า!
ไม่ฆ่า! ไม่ฆ่า!
เร็วสิ!
ข้าคาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย
ทำไมเจ้าถึงช่วยเขา?
สเตฟานอส
สเตฟานอส!
ข้าเห็นว่าสเตฟานอสแก่เกินไป ที่จะรับใช้เจ้านายถึง 2 คนได้
ข้าจึงเห็๋นว่าเจ้าควรมีคนรับใช้
ข้าไม่ต้องการมีทาส
มาร์คัส?
ท่านควรปรึกษาข้าก่อน
ใช่ แต่ ข้าเปล่า
เจ้าทาส!
เขาชื่อเอสคา
- ข้าไม่คิดใช้เจ้า - ข้าไม่หวังว่าจะโดนซื้อ
น่าจะหนีไปซะ
อาข้าคงไม่หยุดเจ้าแน่
ท่านช่วยข้าไว้
ตอนนี้ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่าน
มันฝืนใจเจ้า
ไม่ควรมีใครร้องขอชีวิตตัวเอง
เจ้าเปล่า ข้าแค่ทำแทนเจ้า
ไม่ได้หวังอะไร
ข้าคือบุตรแห่ง บริแกนทิส
ผู้ไม่เคยผิดคำพูด
กริชของพ่อข้าคือพันธนาการ
ข้าเกลียดทุกอย่างที่ท่านยึดมั่น
ทุกอย่างที่ท่านเป็น
แต่ท่านช่วยข้าไว้
ทำให้ข้าต้องรับใช้ท่าน
แผลนี้ใครทำให้?
หมอที่ป้อมปราการ
เขาเมาหรือป่าว ทำลวกๆ แบนี้
คงเจ็บมากซิท่าน
เดินทางมาไกล 600 ไมล์ รอดตายมาได้
ข้าจะเปิดแผลซ้ำอีกที
มีเศษเหล็กอยู่ข้างใน
ถ้ามันจำเป็นต้องให้เขาทำ ก็ต้องทนเจ็บ
ใช่มั้ย?
- ใช่ - รับรองได้ท่านไม่รู้สึกเจ็บ
มีดข้าคมกริบในย่านนี้
ขอเหล้าด้วย
- พร้อมนะ - ข้าพร้อม
เจ้าไปเถอะ
ไม่ ต้องให้เจ้าทาสจับตัวเจ้าไว้
- ให้อาข้าไม่ได้เหรอ - ข้า เหรอ?
อย่าเลย ข้าเบื่อการเห็นเลือดเต็มที
โดยเฉพาะการเห็นเลือดคนที่ข้าชอบด้วยแล้ว
เข้มแข็งไว้
มาเร็ว จับตัวเขาไว้
ทับตัวเขาไว้สิ
หนักอีก
หายใจลึกๆ นะ
พอข้าร้อง "เอ้า" ค่อยผ่อนลมหายใจ
เอ้า!
ข้าทำตัวหน้าอายมั้ย?
ขอบใจ
โน่น อยู่โน้น!
ตามมา เร็ว!
ดักหน้ามัน เร็วเข้า!
เท่าที่จำได้ดูเหมือนว่า ชอบท่านมากน่ะสินะ
มาร์คัส ข้าขอแนะนำหลานชายข้า
มาร์คัส ฟราเวียส อะคีล่า
ควอเดียส มาคีรัส เพื่อนเก่าข้า
ผู้บัญชาการทหารราบกองพันที่ 6
อาของาเจ้าเป็นคู่กัดของข้าในสภา
ทริบูน เซอเวียส พราซิดัส
เป็นสมาชิกสมาพันธ์ คณะทำงานของข้า
ยินดีครับ
อาหารพร้อมแล้ว
ไก่ต้มและปลา
อย่ารีบวิ่งเข้าใส่ซะล่ะ?
ถ้าเลือกได้ ข้าก็อยากเป็นทหารตลอดชีวิต
แต่ถึงยังไงพ่อข้าก็ยังยืนกรานให้ข้าเล่นการเมืองอยู่ดี
เราเคยเจอกันมั้ยเนี่ย? ชื่อท่านคุ้นหูจัง
โอ คงไม่
สภาในกรุงโรมหรือป่าว?
ป่าว ข้าเป็นเพียงนายกองคุมทหารคนหนึ่งเท่านั้น
อ๋อ ใช่ ทีนี้จำได้แล้ว
ฟราเวียส อะคีล่า
พ่อท่านนำทัพไปกับอินทรี ใช่มั้ย?
เขาคุมกองหนุ่งของกองพันที่9
ใช่ กองพันที่ 9
ชาวโรมันทุกคนจำกองพันที่9 ได้
พูดถึงกองพันที่ 9 แล้ว
พักนี้มีข่าวลือตลอดแนวกำแพงเลย
ข่าวลือ ข่าวลือ
บริเทนมีแต่ข่าวลือนั่นแหละ
เขาว่ามีคนเห็นอินทรี
ถูกนำไปบูชาในวิหารของชนเผ่าหนึ่งในแดนเหนือไกลโพ้น
อินทรีในกำมือของคนเถื่อน คืออาวุธที่ทรงอำนาจ
มันคงจะงงว่า โรมันคนไหนน้อปล่อยมันหลุดมือไป
ถ้าเป็นเรื่องนี้ละก้อ
- ควรจะต้องลงมือละ - แล้วโรมจะว่ายังไง?
อินทรีสูญ ศักดิ์เสียสูญ สูญศักดิ์เสียสูญทุกสิ่ง
โรมอยากจะได้อินทรีคืนแน่ๆ
แต่การเมืองก็คือการเมือง
ไม่มีใครคนไหนยอมเอาทหารเอาชีวิตไปเสี่ยงแลกหรอก
อะ ทำไงได้
ถ้าส่งคนคนเดียวไปล่ะ
ทางเหนือนั้นมีแต่อันตราย
ไม่มีโรมันคนไหนรอดมาได้
- เคยมีใครพยายามมั้ย - ไม่
- แนวทางของการทหาร - พยายามไปก็ล้มเหลว
แล้วรู้ได้ยังไง
คนเดียวซ่อนง่ายกว่า กองร้อย
ไม่มีใครสังเกตเห็นด้วยซ้ำ จิงไหม
- มันเสี่ยงเกินไป - ถูกต้อง
สูญเสียกองพันที่9 มันก็ขายหน้าไปแล้ว
ขืนส่งไปอีก ก็ป่าวประโยชน์
มาร์คัส
อย่าให้คนแบบนั้นมาแหย่เจ้าได้สำเร็จสิ
เขาไม่รู้หรอกว่า เจ้ากับข้าใข้ชีวิตมายังไง
ตั้งแต่ข้าจำความได้
เท่าที่ข้าต้องการคือการเป็นทหารเหมือนพ่อของข้า
ข้ารู้
ภาพที่เขาขี้ม้าไปออกศึก
ข้ารู้สึกภูมิใจมากแค่ไหน
พ่อขอข้า
ผู้บัญชาการกองหน้าของกองพันที่ 9
ไม่มีอะไรมันวิเศษเท่ากับการได้เป็นทหาร
รับใช้โรมด้วยความห้าวหาญและศรัทธา
- แต่เจ้าก็ทำแล้ว?!เพื่ออะไรกัน?!
- เพื่อความสมเกียรติ ยังงั้นเหรอ? - นั่นคือชะตา
มันอยู่ในพระหัตห์ของเทพเจ้า
ตอนข้าขึ้นเป็นนายกอง
พวกเขาถามว่าข้าอยากไปประจำอยู่ที่ไหน
ข้ารู้คำตอบก่อนที่จะถามซะอีก
บริเทน
ที่ที่พ่อข้าได้ทำอินทรีหาย
ที่ที่ข้าต้องมีชัยชนะ
เพื่อไม่ให้โรมันคนไหนปริปากเรื่องกองพันที่ 9 อีก
ข้าจะทำอะไรได้อีก?
นักการเมืองขี้โกงพูดจาดูถูกตระกูลเรายังงั้นเหรอ เพื่ออะไรกัน!
ข้าจะไม่ยอมนั่งนิ่งๆ อยู่บ้านไปวันๆ
เอาแต่รำลึกความหลัง
ในเมื่อข้าอยากกู้ศักดิ์ศรีตระกูลได้
โดยการเป็นทหาร
ข้าจะทำโดยการค้นหาอินทรี
อย่านะ
เจ้าไม่รอดแน่หากไปในดินแดนนั้น คนเดียว
อย่าไปเลย
ข้าจะไปกับเอสคาร์
เขาพูดกับเผ่าของเขาได้ เขาพูดเป็น
- เอสคาร์ เหรอ? - ทำไม?!
เพราะเขาเป็นชาวบริเทน
อาจจะมาจากเหนือกำแพงขึ้นไป
แต่ก็เป็นชาวบริเทน
อย่าเผลออยู่ตัวคนเดียว จะถูกเชือดคอ
- เขาไม่ทำอย่างนั้นหรอก - เจ้ารู้ได้ยังไง?
- เขาให้สัจจะข้าแล้ว - สัจจะเหรอ?
แต่เขาคือทาส
เขาพูดในสิ่งที่ต้องพูด ทำในสิ่งที่ต้องทำ เพราะความจำเป็น
เมื่อไหร่ที่เจ้าอยู่นอกขอบเขต
หากคิดผิด
ข้าก็ยอมตาย
ให้มันเป็นเช่นนั้นเถอะ
พวกเจ้าจะไปไหน?
ทางเหนือ
ไม่มีใครบอกเหรอ ว่านี่คือสุดขอบโลกแล้ว?
เจ้าเปิดประตูเถิดทหาร
เจ้าจะไปยมโลก เจ้ารู้ไหม
พวกไหนทำเนี่ย?
พวกนักรบเถื่อน
รู้มั้ยว่าบางครั้งข้า
ฝันว่าพ่อข้ายังมีชีวิตอยู่
ยังรอดชีวิตอยู่ในที่ซ่อนสักแห่ง
เพราะงั้นท่านจึงมา?
เพื่อตามหาเขา?
เปล่า
เรามาตามหาอินทรี
โลหะชิ้นเดียวมีความอะไรต่อท่านนัก?
อินทรีไม่ใช่แค่ชิ้นโลหะ
มันคือโรม
สัญลักษณ์ศักดิ์ศรีของเรา
ทุกๆ ชัยชนะ ทุกๆ ความสำเร็จ
ที่ไหนมีอินทรีอยู่ เราพูดได้ว่า
เราชนะแล้ว
เจ้าคงไม่เข้าใจหรอก เจ้าว่ามั้ย?
พ่อข้าคือ คูโนวา
กลุ่มแถบสีน้ำเงินแห่งบริแกนทิส
ผู้นำพลหอก 500 นาย
7 ปีก่อนท่านยึดดินแดนเรา
แล้วเราลุกฮือต่อต้าน
พ่อกับพี่ข้าทั้งสองคน ตาย
แม่ข้าก็ตาย
พ่อข้าต้านพวกทหารไว้นานกว่าจะบุกเข้ามา
เขารู้ว่าพวกนั้นจะทำอะไรนาง
นางคุกเข่าลงและให้เขาเชือดคอเธอ
นั่นเพราะโรมเหมือนกัน
ดินแดนแห่งเทือกเขา
- ทางไหน? - ก็แล้วแต่ท่าน
ทหาร 5000 นาย อาจสูญหายไปในแค่เขาเล็กๆ ลูกเดียว
แล้วนี่เขาเป็นพันลูก
อาจจะค้นหาไม่เจออะไรเลย
เหนือ
ไม่ว่าเจอใครปล่อยให้ข้าเจรจา
หากรู้ว่าท่านเป็นโรมัน พวกเขาฆ่าท่านแน่
และฆ่า ข้าด้วย
อย่ามองนะ
ฝั่งโน้นมีคนเถื่อนอยู่ 3 คน
ข้างหลังข้ามีกี่คน?
ไม่เห็นมีใครเลย
มีแน่
พร้อมหรือยัง?
หนหน้าจงอย่าลังเล
ท่านรออยู่ที่นี่ก่อน
เขาเห็นกองทหารมุ่งหน้าขึ้นเหนือไป
แต่ไม่ได้กลับมาทางนี้อีกเลย
เขาต้องรู้มากกว่านั้นแน่
เขาบอกไม่รู้
- ไปถามอีกที - ไม่
ทำอะไรน่ะ?
อย่าโกหก!
เลิกเล่นเกมได้แล้ว
ถามเขาว่าพ่อข้าอยู่ที่ไหน
ถามสิ
ฆ่ามัน!
บอกให้ฆ่ามัน
เร็วสิ!
สายรัดห่วง
สำหรับหมวกทหารโรมันที่รัดได้ลึกขนาดนี้
เขาต้องเป็นทหารแน่!
ทำไมพวกเจ้าถึงมาตามหาข้า
ชื่ออะไร!
เรียกข้า เกรน
ข้าชื่อ
ลูเซียส ไคอัส เมทัสเรียส
กองหน้าที่1 แห่งกองพันที่ 9
ทำไมเจ้าจึงอยู่รอดได้นานขนาดนี้?
เผ่าข้ามีชื่อเรียกว่า เผ่า เซนโกวา
พวกเขารับข้าไว้ ยอมรับข้าเข้าพวก
ข้ามีเมียและลูก 2 คน
ข้าอยู่ที่นี
ข้าไม่ไว้ใจเขา
- เขาหนีทัพแน่นอน - เราไม่รู้หรอก
แต่เขาเป็นคนโรมัน
ตอนหนีทัพเขาเป็นคนโรมัน
ข้าไม่ชอบข้าไม่รู้อะไรมากหรอก
เท่าที่รู้
คือเราสมควรใช้กรรม
หากว่าเขาต้องขึ้นเหนือ?
มันไม่มีอะไรคุ้มเลย
เท่าที่มีอยู่ ยังไม่รู้จักพอใจ?
พวกเขามัวจ้องจะลงโทษ จ้องจะพิชิตมันไปเรื่อยๆ
ทั้งอาณาเขต ทั้งสงคราม
เล่าสิว่าเกิดอะไรขึ้น
มีคำสั่งให้ กองพันที่ 9 เดินทัพขึ้นเหนือ ในฤดูใบไม้ร่วง
สภาพอากาศเลวร้ายที่สุด
เดินทัพตั้งนานไม่พบวี่แวว
จู่ๆ พวกมันโผล่มาท่ามกลางหมอก
ได้ยินพวกมันฆ่าทหารที่รั้งท้ายแถวทีละคน
ท้ายที่สุดเราเริ่มพยายามค้นหาที่โล่ง และเผชิญหน้ากับมัน
สองสามวันสุดท้ายของพวกเรา
ข้าไม่เคยกลัวอะไรขนาดนั้นเลย
เราสู้ชนิดหลังชนกัน
ไม่นอน
ปวดฉี่ก็ยืนฉี่
มันรุมขย้ำเราเหมือนสัตว์ป่า
แถวนี้ล่ะ พื้นที่สังหาร
ชนเผ่าเหนือแห่กันมาทุกเผ่า
แต่ที่โหดสุด
คือนักรบเพรชฆาตของชนเผ่าซีล
พวกมันตัดเท้าของคนที่ตาย
ไม่ให้วิณญาณเดินไปสุ่ยมโลกได้
พวกมันใช้กองหินต่างแท่นสังหารพวกนายทหาร
จับพวกเขาควักเอาหัวใจทั้งเป็น ๆ
ได้ยินเสียงพวกเขาถูกฆ่าบูชายันต์
แล้วพ่อข้าล่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับเขา?
สุดท้ายพ่อของท่านถูกนักรบรุมล้อม
สู้จนตัวตายเหรือป่าว?
- สู้จนตัวตายเหรือป่าว? - ข้าไม่ทราบ
ข้าหนีก่อน เรื่องจบ หลายๆ คนเผ่นหนี
- เจ้าขี้ขลาด - เปล่า
ท่านไม่เห็น
ท่านไม่รู้หรอกว่าเป็นยังไง
ใครครอบครองอินทรีอยู่?
เห็นเขาว่าเผ่าซีลได้เก็บเอาไว้
จะหามันเจอได้ยังไง?
เขารู้ดี
เขาเป็นบริแกนทิส
พวกเขารบที่นี่
เจ้ารู้มาตลอด เลยใช่ไหม
เสียเวลาหามาตั้งนาน
เจ้าน่าจะบอกข้าก่อนหน้านี้
ว่าเผ่านเจ้าก็อยู่ด้วย
เผ่าเจ้าเชือดพ่อข้าเหมือนเชือดสุนัข!
พ่อท่านมารุกรานเผ่าข้า
มาเพื่อลงโทษ เพราะเราไม่ยอมก้มหัวให้นามของโรม
ใช่ข้ารู้จักที่นี่ สำหรับที่นี่แล้ว
สำหรับข้าและพวกพ้อง
- มันคือที่ของวีรบุรุษ - กล้าดียังไง
เจ้ายังเป็นทาสข้าอยู่นะ
- หากไม่มีข้า ท่านก็ตายไปแล้ว - ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้นะ
พวกเจ้าเป็นใคร?
ข้าคือ เอสคาร์
เอสคาร์? บุตรแห่งคูโนวาล
นายกองทหารแห่งบริแกนทริส
แล้วคนที่เจ้าคุยภาษาโรมันด้วยนั่นแหล่ะ มันคือใคร?
ทาสของข้า
ทาสงั้นเหรอ?
จริงด้วย
เทพเจ้าของพวกมันทำตำหนิไว้ มีแผลเป็นเหมือนกันหมดทุกคน
พ่อข้าคงอยากเห็นตัวทาสเยี่ยงนี้แน่ๆ?
เจ้าจะเป็นแขกของข้า
เอสคาร์ สอนทาสของเจ้า อย่าให้มันพูดกับเจ้าเหมือนที่พูดเมื่อกี้นี้
เราจะช่วยเจ้า
อะไรกันเนี่ย!
ไม่นะ เอสคาร์?
เอสคาร์?
เอสคาร์! เอสคาร์!
เป็นยังไงล่าสัตว์ได้บ้างมั้ย?
ก็มากโขอยู่ครับ ท่านพ่อ
แล้วนี่อะไร จะให้ข้ากินคนพวกนี้ด้วยหรือยังไง
ข้าพาแขกมา เอสคาร์
บุตรคนโตแห่งคูโนวาล
นายกองทหารแห่งบริแกนทริส
กับทาสของเขา
คนโรมัน
เจ้าทาสนี่มันมีชื่อมั้ย?
- มาร์คัส ฟราเวียส อะคีล่า - มาร์คัส ฟราเวียส อะคีล่า
ข้าเคยนำพวกโรมันกลับมาที่หมู่บ้านข้าเยอะแล้ว
มาร์คัส ฟราเวียส อะคีล่า
แต่พวกมันไม่เคยมีหัวติดมากับร่างเลยสักคน
ยินดีต้อนรับ เอสคาร์ บุตรแห่งคูโนวาล
มา เอสคาร์ ไปหาอะไรกินกัน?
เอสคาร์ เกิดอะไรขึ้น?
เจ้าเป็นทาสข้า
พามันไปที่ๆ ของมัน
ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?
ข้าขึ้นเหนือมา
ข้าต้องการเป็นอิสระ
ข้าพยายามเสาะหาที่ๆมีอิสระ
ข้าพยายามหลอกเจ้าคนโรมัน
ให้พาข้ามาที่นี่
เจ้าทาส!
ละสายตาจากนางซะ
มีอะไรเหรอ
มันบังอาจจ้องน้องสาวข้า
เจ้าพวกโรมันทุกคน ล้วนแล้วแต่เป็นคนถ่อย
ข้าเคยเห็นที่พวกมันทำกับเชลยของมัน
คนเยี่ยงนี้เราไว้ใจไม่ได้เด็ดขาด
คุกเข่าเดี๋ยวนี้!
คุกเข่า!
คุกเข่าเดี๋ยวนี้!
เร็วสิ
เพื่อให้เจ้าพอใจ
ฆ่ามันซะ
ไม่ล่ะ
ในเมื่อเจ้าคือแขกของข้าและมันคือสมบัติของเจ้า
ตราบที่เจ้ายังคงไว้ใจมัน
ก็ให้มันอยู่
มีโอกาสเมื่อไหร่
ข้าฆ่าเจ้าแน่
ฟังสิ เจ้าได้ยินหรือเปล่า
ได้ยินเสียงหัวใจเจ้าเต้นมั้ย
ไฟร้อนวาปในท้องของเจ้า ดื่มเข้า
นี่คือวาระเฉลิมฉลองที่คนหนุ่มอย่างพวกเจ้า
กำลังจะกลายเป็นนักรบเต็มตัว
จงมองดูความยิ่งใหญ่ของพญาอินทรี
มาร์คัส
ตื่นเถอะ
เราต้องลงมือเดี๋ยวนี้
นี่คือโอกาสทอง พวกมันหลับอยู่
นึกว่าเจ้าทรยศข้าแล้ว
ไปกันเถอะ
ไม่มีเวลาแล้ว ไปกันเถอะ
เราต้องหนีเดี๋ยวนี้
ได้แหวนของพ่อข้ามายังไงนี่
มันคือของๆคนที่ตาย
เจ้าขี้ขลาดตาขาวนั่น คุกเข่าและร่ำระร้องขอชีวิตของมัน
แกสมควรตาย
เราต้องหนี
เอสคาร์
- ท่านจะไปแล้วเหรอ - ใช่
ให้ข้าไปกับท่านด้วยได้มั้ย
กลับไปหาครอบครัวของเจ้าเถอะ
พ่อข้าโกรธข้าแน่
เจ้าบอกเค้านะ
ตอนที่เค้าตื่นนอนแล้ว
ว่าเอสคาร์ ฝากขอโทษ และเอสคาร์ต้องรีบไป
ห้ามให้เค้าตื่นก่อนล่ะ เข้าใจมั้ย
เอสคาร์!
ถ้าเขาปลุกพวกมัน เราก็ตาย
เราจะเก็บเอาไว้ทำไม
เชื่อข้าสิ
เขาไม่หักหลังเราแน่
พวกมันหนีไปแล้ว
เร็ว เร่งฝีเท้า
- อีกไกลมั้ยกว่าจะถึงกำแพง - ประมาณ 4-5 วัน
มันคงวิ่งตามเราไม่ทันแน่
- เจ้าเห็นมันวิ่งหรือยัง - ย่าส์ เร็ว
ท่านบาดเจ็บนี่ ทำไมไม่บอกล่ะ?
- เรื่องเล็กน่า - ขาท่านแย่แล้วนั่งก่อนเถอะ
- ไม่มีเวลาแล้ว - เดี๋ยวดูแผลก่อน
ตอนอยู่ในถ้ำเจ้าหัวหน้า มันพูดว่าอะไรบ้าง
เร็วเข้าเถอะ เวลาไม่คอยท่าแล้ว
มันตามมาแล้ว
ยังห่างเราครึ่งวัน กระแสลมมันหลอกน่ะ
ไม่ก่อไฟ มันเสี่ยงเกินไป
ข้าไม่กินเด็ดขาด ข้าไม่ใช่พวกคนเถื่อน
ถ้างั้นก็ตายเยี่ยงโรมันไป
ท่านเสียเลือดไปมาก
ท่านต้องมีกำลังไว้นะ
กิน
เราต้องไปแล้ว
พวกมันรู้ทางลัด ที่ม้าวิ่งผ่านไม่ได้
ไปต่อสิ เร็วเข้า
ไปเร็ว!
ไม่ๆ!
เราต้องอยู่ใกล้แม่น้ำไว้ไม่งั้นมันตามเราทันแน่
- พักเถอะ - ไม่ได้
ท่านต้องพักก่อน
มาร์คัส!
ท่านต้องได้พัก
ไปทางนั้น
ทางนี้
ข้าไม่ไหวแล้ว
ต้องไหวสิ ท่านต้องพักหน่อย
เอาอินทรีไป ไปหาม้า แล้วกลับมา
ไม่งั้นก็มุ่งลงใต้
แล้วเอาสิ่งนี้กลับไปที่โรม
ข้าจะไม่ทิ้งท่านไว้ที่นี่
อย่าให้ข้าเสียศักดิ์ศรีเลยน่า เรามาด้วยกัน
ไกลขนาดนี้แล้ว
ข้าทิ้งท่านไม่ลงหรอก
เอสคาร์ ข้าสั่งเจ้า
รับไป
ข้าสาบานด้วยเกียรติไว้
ว่าจะไม่ทิ้งท่าน
หากท่านจะไล่ข้าไป
ปลดปล่อยข้าก่อน
มอบอิสระให้ข้า
เจ้าเป็นอิสระแล้ว
- รับไว้ - ไม่
ข้าจะกลับมา
ทหาร หยุด
เหล่าไพร่พลของพ่อท่าน
ท่านคิดผิด
คนตายยังอยู่
เราละอายทีแรก ข้าจะไม่บอกเรื่องนี้
แต่พอเห็นพ่อท่านตาย
ไม่ว่าใครจะพูดยังไง เขาไม่ใช่คนขลาด
เขายืนหยัดสู้จนถึงที่สุด
ข้าเห็นกับตา
โรมันคนสุดท้ายที่ชูอินทรีไว้คือพ่อของท่าน
ออกคำสั่งเถอะ
เจ้ามอบเกียรติแด่ความทรงจำของพ่อข้าแล้ว
- ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก - ไม่
ตอนที่หนีไปจากพ่อของท่าน
ข้ามีความละอายใจ
ออกคำสั่งเถอะท่าน
ทหาร เตรียมปกป้องอินทรี
เอสคาร์!
นี่คือโทษสำหรับมัน คนที่ทรยศพวกพ้องของมันเอง
ชักดาบ
เราจงช่วยกันจดจำผู้คนที่สู้และตายอย่างสมศักดิ์ศรี
ทั้งโรมัน และบริเทน
พ่อข้าและพ่อเจ้า
บรรดาพ่อ
พี่น้อง
บุตร
จงไปพร้อมกับสันติและเกียรติ
จงอย่าได้ต้องสู้รบกันอีก
ขอให้ดวงวิณญาณพวกเจ้าโบยบิน
คู่อินทรีแห่งกองพันที่ 9
นี่เพื่อพ่อของข้า
พ่อหนุ่มเอ้ย
ข้ายินดีกับเจ้า โรมยินดีกับเจ้า
ชื่อเสียงตระกูลของเจ้ากลับคืนมาแล้ว
สภาสูง นอกจากรื้อฟื้นกองพันที่ 9 แล้ว
ยังจะให้เจ้าเป็นผู้บัญชาการอีกด้วย
ไม่รู้เจ้าทำได้ยังไง?
- ทั้งที่มีทาสคนเดียวช่วยเจ้า - เขาไม่ใช่ทาส
เขายังเข้าใจศักดิ์ศรีและอิสระภาพมากกว่าเจ้าเสียอีก
เอาไงต่อ?
ก็ว่ามาสิ